دسته بندی محصولات

صبر کن! کجا می خوای بری؟
قبل از اینکه بری از کد تخفیف Fara10
برای 10% تخفیف خرید استفاده کن

قبل از اینکه بری از کد تخفیف Fara10
برای 10% تخفیف خرید استفاده کن
در آمار فقط دانستن میانگین دادهها کافی نیست. دو مجموعه داده میتوانند میانگین یکسانی داشته باشند، اما میزان پراکندگی آنها کاملاً متفاوت باشد. برای مثال دو کلاس را در نظر بگیرید که میانگین نمره هر دو برابر ۱۵ است.
در کلاس اول بیشتر نمرات بین ۱۴ تا ۱۶ قرار دارند.
اما در کلاس دوم بعضی دانشجویان نمره ۵ و بعضی نمره ۲۰ گرفتهاند.
اگر فقط میانگین را ببینیم، هر دو کلاس مشابه به نظر میرسند؛ در حالی که پراکندگی نمرات آنها بسیار متفاوت است.
برای اندازهگیری این پراکندگی از شاخصهایی مانند واریانس و انحراف معیار استفاده میشود.
اما واریانس و انحراف معیار چیست؟
واریانس نشان میدهد دادهها تا چه اندازه حول میانگین پراکنده شدهاند. انحراف معیار نیز ریشه دوم واریانس است و چون با واحد اصلی داده بیان میشود، معمولاً تفسیر سادهتری دارد.
این دو شاخص از مهمترین مفاهیم «آمار چیست؟» و آمار توصیفی هستند.
واریانس یا Variance یک شاخص آماری برای اندازهگیری میزان پراکندگی دادهها حول میانگین است.
به زبان ساده، واریانس بررسی میکند که مقادیر یک مجموعه چقدر از میانگین فاصله دارند.
اگر بیشتر دادهها نزدیک میانگین باشند، واریانس کوچک خواهد بود.
اگر دادهها پراکندگی زیادی داشته باشند، واریانس بزرگتر میشود.
برای مثال دو مجموعه زیر را در نظر بگیرید:
مجموعه اول:
9، 10، 10، 10، 11
مجموعه دوم:
2، 6، 10، 14، 18
میانگین هر دو مجموعه:
10
است.
اما پراکندگی مجموعه دوم بسیار بیشتر است.
بنابراین واریانس مجموعه دوم نیز بیشتر خواهد بود.
ممکن است این سوال ایجاد شود که چرا فاصله هر مقدار از میانگین را محاسبه و جمع نمیکنیم.
مشکل این است که بعضی فاصلهها مثبت و بعضی منفی هستند.
برای مثال اگر میانگین:
10
باشد، مقدار:
8
دو واحد کمتر از میانگین است و اختلاف آن:
-2
خواهد بود.
مقدار:
12
دو واحد بیشتر از میانگین است و اختلاف آن:
+2
است.
اگر این دو را جمع کنیم نتیجه صفر میشود، در حالی که هر دو مقدار از میانگین فاصله دارند.
برای حل این مشکل، اختلافها به توان دو میرسند.
به همین دلیل در محاسبه واریانس از مجذور فاصلهها استفاده میشود.
برای یک جامعه آماری، واریانس معمولاً با σ² نمایش داده میشود.
فرمول ساده آن:
σ² = مجموع مجذور فاصله هر مقدار از میانگین / تعداد دادهها
اما در نمونه آماری معمولاً از:
s²
استفاده میشود و مخرج فرمول:
n – 1
است.
این تفاوت به اصلاح برآورد واریانس جامعه بر اساس نمونه مربوط میشود.
بنابراین باید بین:
واریانس جامعه
و
واریانس نمونه
تفاوت قائل شد.
دادههای زیر را در نظر بگیرید:
2، 4، 6
میانگین:
4
فاصلهها از میانگین:
2 – 4 = -2
4 – 4 = 0
6 – 4 = 2
مجذور فاصلهها:
4، 0، 4
مجموع:
8
اگر این سه مقدار کل جامعه مورد بررسی باشند:
Variance = 8 / 3
که تقریباً برابر است با:
2.67
این مقدار میزان پراکندگی دادهها را نشان میدهد.
انحراف معیار یا Standard Deviation یکی از مهمترین شاخصهای پراکندگی در آمار است.
انحراف معیار از ریشه دوم واریانس به دست میآید.
فرمول ساده:
SD = √Variance
مزیت اصلی انحراف معیار این است که واحد آن با واحد دادههای اصلی یکسان است.
برای مثال اگر دادهها بر حسب کیلوگرم باشند، انحراف معیار نیز بر حسب کیلوگرم بیان میشود.
اما واحد واریانس، کیلوگرم به توان دو خواهد بود که تفسیر آن دشوارتر است.
به همین دلیل در گزارشهای آماری معمولاً انحراف معیار بیشتر از واریانس گزارش میشود.
اگر واریانس یک مجموعه برابر باشد با:
25
انحراف معیار برابر خواهد بود با:
√25 = 5
یعنی پراکندگی دادهها در مقیاسی برابر با ۵ واحد بیان میشود.
البته انحراف معیار به این معنا نیست که همه دادهها دقیقاً ۵ واحد با میانگین فاصله دارند.
این شاخص یک معیار کلی برای میزان پراکندگی مجموعه است.
واریانس و انحراف معیار هر دو میزان پراکندگی را اندازهگیری میکنند، اما روش بیان آنها متفاوت است.
| ویژگی | واریانس | انحراف معیار |
|---|---|---|
| نام انگلیسی | Variance | Standard Deviation |
| نماد نمونه | s² | s |
| واحد | مجذور واحد اصلی | همان واحد اصلی |
| تفسیر | دشوارتر | سادهتر |
| کاربرد | محاسبات آماری | گزارش و تفسیر دادهها |
در بسیاری از تحلیلهای نظری، واریانس نقش بسیار مهمی دارد.
اما برای گزارش توصیفی دادهها، انحراف معیار معمولاً قابل فهمتر است.
اگر انحراف معیار بزرگ باشد، یعنی دادهها پراکندگی بیشتری حول میانگین دارند.
برای مثال:
میانگین = 50
انحراف معیار = 2
نشان میدهد بیشتر دادهها نسبتاً نزدیک به میانگین قرار دارند.
اما اگر:
میانگین = 50
انحراف معیار = 18
باشد، دادهها پراکندگی بیشتری دارند.
بنابراین نمیتوان فقط میانگین را بدون بررسی پراکندگی تفسیر کرد.
انحراف معیار کوچک نشان میدهد مقادیر نسبتاً به میانگین نزدیک هستند.
برای مثال اگر نمره رضایت مشتریان دارای:
Mean = 4.10
SD = 0.30
باشد، پاسخها نسبتاً نزدیک به میانگین متمرکز هستند.
اما اگر:
Mean = 4.10
SD = 1.40
باشد، با وجود همان میانگین، اختلاف زیادی بین پاسخ مشتریان وجود دارد.
این مثال نشان میدهد چرا میانگین و انحراف معیار باید معمولاً کنار هم گزارش شوند.
برای آشنایی بیشتر با شاخصهای مرکزی میتوانید مقاله «میانگین، میانه و نما چیست؟» را مطالعه کنید.
خیر.
انحراف معیار همیشه صفر یا مثبت است.
زیرا در فرایند محاسبه ابتدا فاصلهها به توان دو میرسند و سپس ریشه دوم گرفته میشود.
اگر همه مقادیر دقیقاً برابر باشند، انحراف معیار صفر خواهد بود.
برای مثال:
5، 5، 5، 5
در این مجموعه همه دادهها برابر هستند.
بنابراین:
Mean = 5
Variance = 0
Standard Deviation = 0
یعنی هیچ پراکندگی در دادهها وجود ندارد.
انحراف معیار نسبت به دادههای پرت حساس است.
برای مثال دادههای زیر را در نظر بگیرید:
10، 11، 12، 13، 14
اگر مقدار:
100
به این مجموعه اضافه شود، هم میانگین و هم انحراف معیار به شدت تغییر میکنند.
این موضوع به این دلیل است که در محاسبه واریانس، فاصلهها به توان دو میرسند.
بنابراین یک فاصله بسیار بزرگ میتواند اثر زیادی روی نتیجه داشته باشد.
در دادههای دارای مقادیر پرت شدید، بهتر است علاوه بر میانگین و انحراف معیار، شاخصهایی مانند میانه و فاصله بین چارکی نیز بررسی شوند.
در یک توزیع نرمال، انحراف معیار نقش مهمی در توصیف پراکندگی دادهها دارد.
به طور تقریبی:
حدود ۶۸ درصد دادهها در محدوده یک انحراف معیار از میانگین قرار میگیرند.
حدود ۹۵ درصد دادهها در محدوده دو انحراف معیار قرار دارند.
و حدود ۹۹.۷ درصد دادهها در محدوده سه انحراف معیار از میانگین قرار میگیرند.
این قاعده را گاهی قانون:
68–95–99.7
مینامند.
البته این تفسیر فقط برای توزیعهایی که تقریباً نرمال هستند مناسب است.
برای آشنایی با این موضوع میتوانید مقاله «آزمون نرمال بودن دادهها چیست؟» را مطالعه کنید.
ضریب تغییرات یا Coefficient of Variation یکی دیگر از شاخصهای پراکندگی است که برای مقایسه میزان پراکندگی بین مجموعههایی با مقیاس یا میانگین متفاوت استفاده میشود.
فرمول آن به شکل زیر است:
CV = (Standard Deviation / Mean) × 100
برای مثال فرض کنید دو گروه داریم:
گروه اول:
Mean = 100
SD = 10
گروه دوم:
Mean = 20
SD = 5
اگر فقط انحراف معیار را ببینیم، گروه اول پراکندگی بیشتری دارد.
اما ضریب تغییرات نشان میدهد پراکندگی نسبت به میانگین چقدر است.
گروه اول:
CV = 10%
گروه دوم:
CV = 25%
در نتیجه گروه دوم از نظر نسبی پراکندگی بیشتری دارد.
ضریب تغییرات زمانی مفید است که بخواهیم پراکندگی دو متغیر با واحد یا مقیاس متفاوت را مقایسه کنیم.
برای مثال:
اما استفاده از CV برای متغیرهایی که میانگین آنها نزدیک صفر است یا دارای مقیاس فاصلهای بدون صفر واقعی هستند میتواند گمراهکننده باشد.
نام ANOVA از عبارت Analysis of Variance گرفته شده است.
این آزمون برای مقایسه میانگین چند گروه استفاده میشود، اما منطق اصلی آن بر مقایسه انواع واریانس استوار است.
ANOVA بررسی میکند چه مقدار از تغییرات دادهها مربوط به تفاوت بین گروهها و چه مقدار مربوط به پراکندگی داخل گروهها است.
به زبان ساده:
اگر تفاوت بین گروهها نسبت به پراکندگی داخل گروهها زیاد باشد، احتمال معنادار شدن نتیجه بیشتر میشود.
برای مطالعه کامل این تحلیل میتوانید مقاله «آزمون ANOVA چیست؟» را ببینید.
در ANOVA دو مفهوم مهم وجود دارد:
واریانس بین گروهی
نشان میدهد میانگین گروهها تا چه اندازه با یکدیگر تفاوت دارند.
واریانس درون گروهی
نشان میدهد افراد داخل هر گروه تا چه اندازه با میانگین همان گروه تفاوت دارند.
آماره F بر اساس نسبت این دو نوع تغییرات محاسبه میشود.
اگر تغییرات بین گروهها نسبت به تغییرات درون گروهها بزرگ باشد، مقدار F افزایش پیدا میکند.
انحراف معیار فقط برای توصیف دادهها استفاده نمیشود و در بسیاری از تحلیلهای پیشرفته نیز نقش دارد.
برای مثال ضرایب استانداردشده در رگرسیون بر اساس مقیاس استانداردشده متغیرها محاسبه میشوند.
همچنین در محاسبه شاخصهایی مانند Cohen’s d، انحراف معیار نقش مستقیم دارد.
برای مثال:
Cohen’s d = تفاوت میانگینها / انحراف معیار
بنابراین انحراف معیار در محاسبه «اندازه اثر» نیز اهمیت دارد.
یکی از اشتباهات رایج در پایان نامهها، یکسان دانستن Standard Deviation و Standard Error است.
این دو مفهوم متفاوت هستند.
Standard Deviation یا SD
پراکندگی دادههای افراد حول میانگین را نشان میدهد.
Standard Error یا SE
عدم قطعیت برآورد میانگین نمونه نسبت به میانگین جامعه را نشان میدهد.
فرمول ساده خطای استاندارد میانگین:
SE = SD / √n
که در آن:
n = حجم نمونه
است.
فرض کنید:
SD = 12
و حجم نمونه:
n = 100
باشد.
در این صورت:
SE = 12 / √100
SE = 1.2
انحراف معیار برابر ۱۲ است، اما خطای استاندارد فقط ۱.۲ است.
این دو عدد اطلاعات متفاوتی ارائه میدهند.
SD درباره پراکندگی افراد صحبت میکند، اما SE درباره دقت برآورد میانگین نمونه اطلاعات میدهد.
با افزایش حجم نمونه، خطای استاندارد معمولاً کاهش پیدا میکند.
زیرا در فرمول:
SE = SD / √n
هرچه n بیشتر شود، مخرج بزرگتر خواهد شد.
برای مثال اگر SD ثابت باشد:
n = 25
SE بزرگتر است.
اما اگر:
n = 400
باشد، SE کاهش پیدا میکند.
این موضوع یکی از دلایلی است که افزایش حجم نمونه میتواند دقت برآوردها را افزایش دهد.
برای توضیحات بیشتر میتوانید مقاله «حجم نمونه در پژوهش چگونه تعیین میشود؟» را مطالعه کنید.
خطای استاندارد در محاسبه فاصله اطمینان نقش دارد.
به صورت ساده، فاصله اطمینان برای میانگین از ساختاری شبیه زیر استفاده میکند:
میانگین ± مقدار بحرانی × خطای استاندارد
برای نمونههای بزرگ و شرایط معمول، در فاصله اطمینان ۹۵ درصد از عددی نزدیک به ۱.۹۶ استفاده میشود.
هرچه خطای استاندارد کوچکتر باشد، فاصله اطمینان باریکتر و برآورد دقیقتر خواهد بود.
خیر.
بزرگ یا کوچک بودن انحراف معیار به موضوع پژوهش بستگی دارد.
برای مثال در یک فرایند تولید که هدف یکنواختی محصولات است، انحراف معیار بزرگ ممکن است نامطلوب باشد.
اما در یک تحقیق درباره تنوع رفتار مشتریان، پراکندگی زیاد میتواند یک ویژگی واقعی و مهم جامعه باشد.
بنابراین انحراف معیار صرفاً میزان پراکندگی را نشان میدهد و خوب یا بد بودن آن باید در زمینه تحقیق تفسیر شود.
فرض کنید دو شعبه یک شرکت رضایت مشتریان را اندازهگیری کردهاند.
شعبه اول:
Mean = 4.0
SD = 0.30
شعبه دوم:
Mean = 4.0
SD = 1.10
میانگین هر دو شعبه برابر است.
اما در شعبه اول پاسخ مشتریان بسیار شبیه یکدیگر است.
در شعبه دوم اختلاف نظر بیشتری بین مشتریان وجود دارد.
بنابراین فقط با مشاهده میانگین نمیتوان تفاوت واقعی دو گروه را درک کرد.
در تحقیقات پرسشنامهای، معمولاً برای متغیرهای اصلی علاوه بر میانگین، انحراف معیار نیز گزارش میشود.
برای مثال:
| متغیر | میانگین | انحراف معیار |
|---|---|---|
| رضایت مشتری | 3.84 | 0.62 |
| اعتماد | 3.51 | 0.75 |
| وفاداری | 3.92 | 0.58 |
میانگین وضعیت کلی متغیر را نشان میدهد و انحراف معیار میزان پراکندگی پاسخها را مشخص میکند.
اگر دادهها از پرسشنامه جمعآوری شده باشند، پیش از تحلیل نهایی بررسی «روایی و پایایی پرسشنامه» نیز اهمیت دارد.
برای محاسبه این شاخصها در SPSS میتوانید از مسیر زیر استفاده کنید:
Analyze
↓
Descriptive Statistics
↓
Descriptives
سپس متغیرهای مورد نظر را انتخاب کنید.
در بخش Options میتوان شاخصهایی مانند:
را فعال کرد.
پس از اجرای تحلیل، SPSS مقادیر مربوط را نمایش میدهد.
مسیر دیگری نیز وجود دارد:
Analyze
↓
Descriptive Statistics
↓
Frequencies
در قسمت Statistics میتوان گزینههای:
را انتخاب کرد.
این مسیر زمانی مفید است که بخواهید همزمان شاخصهای مرکزی و پراکندگی را مشاهده کنید.
فرض کنید برای متغیر رضایت مشتری خروجی زیر به دست آمده باشد:
Mean = 3.80
Std. Deviation = 0.65
Variance = 0.423
این خروجی نشان میدهد میانگین رضایت ۳.۸ است و پاسخها با انحراف معیار ۰.۶۵ حول میانگین پراکنده شدهاند.
همچنین:
0.65² ≈ 0.423
بنابراین رابطه بین واریانس و انحراف معیار نیز در خروجی قابل مشاهده است.
در پایان نامه معمولاً انحراف معیار همراه با میانگین گزارش میشود.
برای مثال:
«میانگین رضایت مشتریان برابر با 3.80 و انحراف معیار آن 0.65 بود.»
یا به شکل خلاصهتر:
M = 3.80, SD = 0.65
در جدولهای آمار توصیفی نیز معمولاً ستونهای میانگین و انحراف معیار در کنار هم قرار میگیرند.
این شیوه باعث میشود خواننده هم مرکز داده و هم میزان پراکندگی را مشاهده کند.
در دادههایی که به شدت چوله هستند یا دارای مقادیر پرت زیاد هستند، میانگین و SD همیشه بهترین شاخصها نیستند.
در چنین شرایطی ممکن است بهتر باشد:
میانه
همراه با:
Interquartile Range یا IQR
گزارش شود.
IQR فاصله بین چارک اول و سوم را نشان میدهد و نسبت به مقادیر پرت مقاومت بیشتری دارد.
بنابراین انتخاب شاخص پراکندگی نیز مانند انتخاب میانگین یا میانه باید با توجه به شکل دادهها انجام شود.
یکی از اشتباهات رایج این است که تصور شود انحراف معیار همان متوسط فاصله ساده دادهها از میانگین است.
در واقع SD بر اساس ریشه میانگین مجذور فاصلهها محاسبه میشود.
اشتباه دیگر مقایسه مستقیم SD دو متغیر با واحدهای کاملاً متفاوت است.
در چنین شرایطی ممکن است ضریب تغییرات مناسبتر باشد.
همچنین Standard Error نباید به جای Standard Deviation برای نشان دادن پراکندگی افراد گزارش شود.
واریانس و انحراف معیار دو شاخص مهم برای اندازهگیری پراکندگی دادهها هستند.
واریانس بر اساس مجذور فاصله مقادیر از میانگین محاسبه میشود و انحراف معیار ریشه دوم واریانس است.
مزیت انحراف معیار این است که با همان واحد متغیر اصلی بیان میشود و به همین دلیل تفسیر سادهتری دارد.
به طور کلی:
برای تحلیل کامل دادهها بهتر است شاخصهای مرکزی و پراکندگی در کنار یکدیگر بررسی شوند.
به همین دلیل مطالعه این مقاله در کنار «میانگین، میانه و نما چیست؟» تصویر دقیقتری از آمار توصیفی ارائه میدهد.
انحراف معیار شاخصی برای اندازهگیری پراکندگی دادهها حول میانگین است و از ریشه دوم واریانس به دست میآید.
واریانس میانگین مجذور فاصله دادهها از میانگین را اندازهگیری میکند.
واریانس با واحد به توان دو بیان میشود، اما انحراف معیار دارای همان واحد داده اصلی است.
خیر. انحراف معیار همیشه صفر یا مثبت است.
یعنی تمام دادههای مجموعه دقیقاً برابر هستند و هیچ پراکندگی وجود ندارد.
SD پراکندگی مشاهدات را نشان میدهد، اما SE عدم قطعیت و دقت برآورد میانگین را نشان میدهد.
یعنی دادهها نسبت به میانگین پراکندگی بیشتری دارند.
از مسیر Analyze > Descriptive Statistics > Descriptives یا Frequencies میتوان این شاخصها را محاسبه کرد.